Het was allemaal niet perfect, maar het publiek was onder de indruk.

Verbazingwekkend eigenlijk. Zelf onthoud ik in eerste instantie wat er verkeerd ging, maar eigenlijk zijn dat bijzaken. Niemand die de paniek heeft gehoord bij het hek waar de hele 3^e klas moest staan, maar wat zelfs te krap was voor 3, laat staan 4 personen. Niemand die heeft gezien dat een volwassen man op z’n knieën achter het decor zat waar de stoker een luikje open moest doen met de bedoeling dat er rook en licht kwam, en die zei: “Hij dut nie.” Niemand die heeft gemerkt dat er een scène werd overgeslagen omdat de marconist te vroeg het podium werd opgerold.

Onvoorstelbaar hoe Dick in de coulissen (ogenschijnlijk) de rust zelve bleef.

Wat ik hoor van mensen die zijn geweest zijn alleen maar lovende woorden: “Wat een fantastische avond!”, “Zo indrukwekkend”, “Geweldig als het hele koor staat te zingen”en “Wat was die goed, en die, en die, en die…” en “die scène waarin de aanvaring plaatsvindt, kippenvel”, “Wauw, wat werkt dat kleine vrouwtje in de orkestbak, daar hebben jullie een goeie aan” en “De kleding zag er helemaal top uit” en “Je moet er eens aan denken om je haar rood te verven”.

Het was echt goed! En het mooie is: We mogen nog een keer!

We kunnen trots zijn op elkaar. Dat we zoiets geweldigs op de planken mogen zetten. En wat moeten we onze handen dicht knijpen met zo’n bestuur die zo ontzettend hard gewerkt heeft. Allemaal vrijwilligers die naast hun gewone baan er echt een baan bij hadden om te zorgen dat alles goed zou verlopen. Aan werkelijk alles was gedacht. Chapeau!

Als laatste wil ik nog m’n man bedanken dat hij weer elke avond mij op zat te wachten om mijn commentaar aan te horen (of om mij uitgeput zien thuis te komen zonder dat ik nog boe of bah kon zeggen). Hij heeft zelfs z’n training voor mij afgezegd. Lief hè?

En dan eindig ik maar met de woorden van mijn dochter: “Ik heb zo’n zin in 16 oktober!”

Lieve groeten, Irene

Liefs, Kate McGowan

Aan de zijkant van het toneel was het net een doolhof. Alleen de lachspiegels ontbraken. Overal stonden stukken decor opgesteld, en het was elke keer weer en verrassing waar je langs moest en waar je uit kwam. Ook de brug was nog niet klaar. Laten we hopen dat hij wel vanavond tijdens de generale getest kan worden.

Alleen de kleding zag er goed uit. Maar wat warm! Moeten we ook nog spelen dat we bibberen van de kou. Het zweet drupt gewoon van ons voorhoofd. Hopen dat mijn kletsnatte bezwete blouse vanavond droog is (en nog een beetje fris ruikt).

Het was een latertje gisteravond, maar gelukkig stond ik vanochtend uitgerust op. En ik heb weer zin in vanavond. Erger dan gisteren kan het niet worden? Toch?

Vanavond generale met alles erop en eraan: decor, schmink, pruiken, kleding en orkest.

Na al die inzet van iedereen het afgelopen jaar zijn wij verplicht om er een fantastische voorstelling van de te maken. Voor onszelf én voor het publiek.

Zet ‘m op!

Liefs, Kate McGowan

Aan het eind van de repetitieavond was er van mijn verjongde uiterlijk weinig meer over. Ik was kapot! En ik denk met mij velen. Het is wel vermoeiend na een hele dag werken direct door te gaan naar de repetitie. Gelukkig hoef ik op de dag van de generale en de première niet te werken.

Op naar donderdagavond. TV Oost ingesteld en met spanning wachten op wat er komen gaat. Grappig dat je jezelf wel graag wilt zien, maar eigenlijk ook weer niet omdat het zo confronterend is. En Arjan, je deed het super goed. Je doet het trouwens altijd goed. En die benen van jou? Dat is gewoon schattig.

Jammer dat er niet meer vrolijke delen van de Titanic werden getoond, en dat het geluid niet altijd even goed verdeeld was, maar al met al was het leuk om te zien. Vooral de beelden van mensen die niet in de gaten hadden de ze gefilmd werden. Het is wel een uniek documentje geworden.

Volgende week is het zover. Dan zitten we als het goed is nu allemaal in de schmink. Het komt wel heel dichtbij. Wat spannend maar wat gaaf!

Maar tot die tijd, er nog even flink tegen aan.

Lieve groeten, Kate McGowan

De volgende dag heb ik iedereen gemaild dat, als ze dan niet naar mij wilden kijken, in ieder geval het orkest meer dan de moeite waard is. En jawel, de eerste reserveringen druppelen binnen. Ook heb ik een bericht geplaatst op intranet bij mij op het werk. Het zou gewoon jammer zijn als iemand zo’n mooie voorstelling zou moeten missen.

Afgelopen zondag mocht mijn jongste dochter Leonie mee voor haar eerste regierepetitie. Wel leuk om door haar ogen alles te bekijken. Wat voor ons al weer zo gewoon is, is voor haar heel bijzonder. Zo is ze helemaal weg van Marieke als Alice Bean. Zelfs de andere dag aan het ontbijt kon ze Marieke nog exact imiteren: “Oh Edgar……”.  Zelfs de stand van haar handen was nog hetzelfde. En toen kwam dan het moment dat ze echt mochten oefenen met Dick. Dat was het wachten wel waard! Heel vertederend die 3 kleine mensjes in die geweldige kleding. Wat verzet de kledingcommissie veel werk!

Leonie vertelde thuis niks uit haarzelf over het orkest. Pas toen ik haar er naar vroeg antwoordde ze: “Héééél mooi’!” Maar als echte moeder had ik natuurlijk wel gezien wat ze er van vond. Ik merkte het toen zij, i.p.v. pal voor het podium naast het orkest, aan de zijkant naast het podium achter de spelers wilde gaan staan. We speelden net die emotionele scene waarin alleen de vrouwen en kinderen uit de 1^e klas naar de reddingsboten mochten. Ze wilde haar tranen niet laten zien, mijn kleine meisje.

’s Middags werden er opnames voor RTV Oost gemaakt. Grappig om te zien dat als het er om gaat, heel Studio zijn beste beentje voor zet. Ik ben benieuwd naar de uitzending a.s. donderdag.

Ik heb weer zin in dinsdag, en m’n dochter weer in zondag.

Lieve groeten (speciaal aan Daan. Nu heb je eindelijk weer wat te lezen in het weblog), Irene

Nog een maand te gaan voor de Titanic. Nu begint het er op te lijken. Alle scènes zijn doorgenomen, het orkest is aan het oefenen. Zaterdag is de eerste kledingrepetitie. Dan wordt het plaatje compleet.

Afgelopen donderdag ben ik nog bij Anneke geweest om mijn pruik te passen. Ze moet er speciaal één voor mij maken, want de andere waren te klein. Tja, ik heb ook zoveel hersens!

Binnenkort starten we met repeteren in een grote hal waar delen van het decor staan opgesteld. Wordt het allemaal nog echter. Ben benieuwd hoe het is om over de loopplank te lopen.

Ook hebben we nog een wisseling gehad van kapitein. Steef moest helaas van zijn rol afzien. Een grote tegenvaller voor hem en ons. Gelukkig hebben we nog een kapitein op het schip. Paul heeft het op zich genomen en ik moet zeggen: hij doet het voortreffelijk. Daar durf ik wel bij aan boord te gaan. Met zo’n kapitein gaan we vast niet ten onder.

Ik ga nu lekker een weekje naar Turkije. Heerlijk uitrusten en van de zon genieten. Én me opladen voor een drukke maar fantastische tijd. Eigenlijk baal ik ervan dat ik een paar repetities mis, maar ik weet ook dat ik er straks nog meer van kan genieten.

Tot volgende week. Hopelijk is Steef er dan ook weer bij.

Lieve groeten, Irene

Normaal gesproken hebben we de dinsdag na de laatste Jesus Christ geen repetitie, maar nu begonnen we direct met een hele doorloop (of liever gezegd doorzit) van de volledige Titanic. Wel goed om een keer het hele verhaal van voor naar achter te horen. En wat een mooi verhaal is het! En leuk al die verschillende personages. Geweldig om onze Henny en Jan als Ida en Isidor Straus te zien: zo vertederend en ontroerend. Dat wordt echt een tranentrekker.

Gisteravond repeteerden we de zeer aangrijpende scène waarin vrouwen en kinderen (eerste klas) naar de reddingsboten mochten. Ikzelf had maar één zinnetje, maar wat leuk om doen! Vechten om een plaatsje en een beetje een snik in de stem voor het dramatische effect en een waar actrice is geboren. En wanneer ik dan nog smachtend in de ogen van Wim alias Jim moet blijven kijken, kan de avond niet meer stuk.

Onze Duitse jongens stalen de show met een perfecte weergave van een vader die  afscheid moest nemen van zijn kind. En dan Lara als verscheurde moeder erbij die zicht groot probeert te houden.

Ja, het wordt wel wat. Ik zie er nu heil in. En het wordt echt schitterend. Kom maar op met die vele repetities! Het wordt genieten!

Dinsdag 2 maart halve repetitie: zetting van het eerste deel van de 2^e akte. Ik moest gelijk aan Leonie denken die zei dat wij net haar klas leken. Die praatten ook altijd overal doorheen. Het was een beetje een ongeregeld zootje. Er moet nog veel gebeuren! Wel leuk om te zien dat de 1^e, 2^e en 3^e klas passagiers op verschillende manieren bijeen getrommeld worden om hun zwemvesten aan te doen.

Daarna voorgenerale van de JCS. Ik mocht Maria zingen. Armanda was echter niet erg tevreden. Ik klonk hees en gebruikte te veel lucht. Dan baal ik echt wel even, en een aantal jaren geleden zou ik hebben gedacht “ik kan het niet, ik doe niet meer”. Maar nu denk ik: “kom op, harder werken”. Dus ben ik hard gaan oefenen. Hoewel ik het lang niet altijd leuk vind, heb ik kritiek wel nodig. Anders word ik lui. Ben ik niet geprikkeld genoeg. M’n buren hebben in ieder geval weer vaak van mij kunnen genieten. De buurjongen dacht dat hij een sirene hoorde. Het was echter mijn wonderschone huilzang.

Eigenlijk hebben de Titanic en de Jesus Christ wel wat overeenkomsten. Bij de Titanic zijn veel opvarenden overleden, maar de overlevenden dragen ze altijd mee in hun hart. De stemmen van de overledenen klinken nog na.

Ook bij de Jesus Christ zijn wij al heel wat mensen verloren, maar toch heb ik het gevoel dat ze vooral in deze periode gewoon met ons mee varen en toekijken wat een mooie opvoering daar wordt neergezet.

Aankomende weken zal er wel iets minder aan de Titanic worden gedaan, behalve door m’n dochter. Elke avond als zij (alweer onder het eten) naar de WC moet hoor ik steevast: “Vaarwel…. Vaarwel…. Mijn schip Titanic”.

Ik wens jullie allemaal een hele fijne Jesus Christ Superstar periode. Hopelijk komen de bezoekers straks ook allemaal naar de Titanic.

Muzikale groeten,

Irene

Eerst werd er muzikaal wat puntjes op de i gezet. Dat klonk goed!

Vervolgens regierepetitie van onze eigen regie assistent Arjan. De opening van de 1^e akte wordt wat aangepast zodat het hele koor meer op toneel staat. Mijn inziens een goed plan. Wel moet er meer geacteerd worden. Hoe zei Arjan dat al weer? Je moet zo blij en opgewonden zijn dat je op dit fantastische schip mee mag. Met geen pen te beschrijven. Een kans die je maar één keer in je leven krijgt …. Nou, dat geldt voor de meeste opvarenden van de Titanic zeker.

Als jullie naar mijn dochter hebben gekeken die voor het eerst mee mocht doen dan weet je een beetje hoe dat er uit moet zien. Wat een opwinding en blijdschap dat ze tussen Lara en Tobias de boot op mocht.

Ze vond het zo fantastisch dat ze zelf de regie alvast een beetje heeft aangepast. Zoals enkele toevoegingen in haar tekst (ze heeft geen tekst, maar ja). Bijvoorbeeld als de 1^e klas wordt uitgenodigd in de saloon wil zij op komen rennen en zeggen: “Mama, papa, wacht op mij!” Pas maar op Dick en Arjan, ze neemt zo de regie over.

De verrassing van de middag vond ik Mark. Goh, wat deed die jongen het goed! Knap hoor.

De dans gaat ook steeds beter, maar om er bij te zingen! Dat klonk niet goed!

Het was prettig om een keer een hele doorloop te hebben. Nu zie je een beetje in grote lijnen hoe het gaat worden. Er moet nog veel gebeuren, maar het begin is er. Nu nog zoveel uitdiepen dat het straks een professionele voorstelling wordt. Dat kan alleen maar door heel hard te oefenen.

Leonie had de dag van haar leven. En m’n andere dochter Heleen ook. Zij mocht mee naar FC Twente-NEC. Ze hadden gelukkig gewonnen. Thuis werd de opstelling via de voetbalplaatjes nog even doorgenomen. Iedereen had een fantastische dag gehad.