Titanic 4 en 6 juni 2010. Ik voel me nog steeds geradbraakt, maar wat was het mooi.
Het was allemaal niet perfect, maar het publiek was onder de indruk.
Verbazingwekkend eigenlijk. Zelf onthoud ik in eerste instantie wat er verkeerd ging, maar eigenlijk zijn dat bijzaken. Niemand die de paniek heeft gehoord bij het hek waar de hele 3e klas moest staan, maar wat zelfs te krap was voor 3, laat staan 4 personen. Niemand die heeft gezien dat een volwassen man op z’n knieën achter het decor zat waar de stoker een luikje open moest doen met de bedoeling dat er rook en licht kwam, en die zei: “Hij dut nie.” Niemand die heeft gemerkt dat er een scène werd overgeslagen omdat de marconist te vroeg het podium werd opgerold.
Onvoorstelbaar hoe Dick in de coulissen (ogenschijnlijk) de rust zelve bleef.
Wat ik hoor van mensen die zijn geweest zijn alleen maar lovende woorden: “Wat een fantastische avond!”, “Zo indrukwekkend”, “Geweldig als het hele koor staat te zingen”en “Wat was die goed, en die, en die, en die…” en “die scène waarin de aanvaring plaatsvindt, kippenvel”, “Wauw, wat werkt dat kleine vrouwtje in de orkestbak, daar hebben jullie een goeie aan” en “De kleding zag er helemaal top uit” en “Je moet er eens aan denken om je haar rood te verven”.
Het was echt goed! En het mooie is: We mogen nog een keer!
We kunnen trots zijn op elkaar. Dat we zoiets geweldigs op de planken mogen zetten. En wat moeten we onze handen dicht knijpen met zo’n bestuur die zo ontzettend hard gewerkt heeft. Allemaal vrijwilligers die naast hun gewone baan er echt een baan bij hadden om te zorgen dat alles goed zou verlopen. Aan werkelijk alles was gedacht. Chapeau!
Als laatste wil ik nog m’n man bedanken dat hij weer elke avond mij op zat te wachten om mijn commentaar aan te horen (of om mij uitgeput zien thuis te komen zonder dat ik nog boe of bah kon zeggen). Hij heeft zelfs z’n training voor mij afgezegd. Lief hè?
En dan eindig ik maar met de woorden van mijn dochter: “Ik heb zo’n zin in 16 oktober!”
Lieve groeten, Irene